De enige

‘Ben ik nu écht de enige?’ vroeg Julia terwijl ze wazig door het raam naar de ondergaande zon en de licht wuivende boomtak keek. Een stilte viel. Mensen schoven aarzelend heen en weer op hun stoel. Iemand nam een slok water. Anderen speelden met hun pen, krasten op hun blocnote.

Het was aan het einde van een lange discussie over wat ons te doen stond om een mooie en zekere toekomst voor ons bedrijf te realiseren. Hoe we onze droom vorm gingen geven. Hoe we het moeilijke pad omhoog gingen bewandelen. Ik vroeg expliciet om steun.

Julia aarzelde, keek wat ongemakkelijk en ging verder: ‘Het is niet dat ik niet enthousiast ben. Nee, sterker nog, ik ben voor.’ Ze slikte. ‘Het is meer dat ik, ik weet niet hoe ik het moet zeggen, het gevoel heb dat ik zo moet wennen. Ik heb tijd nodig om mijn rol en plek opnieuw helder te krijgen voor mezelf. Maar ik ben ervan overtuigd dat we het samen gaan redden.’ Ze was kwetsbaar maar ook gedreven.

Ze oogstte heel veel waarderende blikken van collega’s en vooral ook van haar leidinggevende. Ze pinkte een traan weg en ik zag het gebeuren. Julia was de ijsbreker. Haar buurvrouw, een collega, knikte bevestigend en gaf volmondig hetzelfde te ervaren. Ook de manager-financiën volgde dit voorbeeld evenals de rest van de vergadering.

Ik slaakte een zucht van verlichting. Het delen van zorgen en twijfels is de eerste stap naar commitment. Daar is vertrouwen voor nodig. En dat was er nu overduidelijk. Genoeg voor nu. Op naar de volgende stap. Ik sloot de bijeenkomst en we gingen aan tafel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s